بزرگ‌ترین بازی هفته دوم همین است. سیتی با شش برد پیاپی در لیگ و آن ۳–۰ یکشنبه در آنفیلد، سرحال‌ترین دوران فصلش را می‌گذراند و هیچ مصدومی ندارد؛ فودن بعد از محرومیت تازه‌نفس است، دوکو بعد از نمایش درخشانش مقابل لیورپول برای فیکس‌شدن فشار می‌آورد و هالند فقط یک گل تا عبور از آگوئرو و تبدیل‌شدن به آقای گل تاریخ سیتی در لیگ قهرمانان فاصله دارد. دوناروما هم مقابل تیم سابقش می‌ایستد؛ یکی از آن شب‌هایی که دوربین‌ها بیشتر روی دروازه‌بان‌اند تا مهاجم‌ها.

پاری اما قهرمان دو دوره اخیر است و در هفته اول شش گل به اسلوان براتیسلاوا زد؛ هرچند فاصله کیفی دو تیم آن‌قدر زیاد بود که نمی‌شود روی آن نتیجه حساب باز کرد. آمار واقعی جای دیگری است: بیشترین مالکیت هفته اول با ۷۲ درصد و بیشترین توپ‌گیری در زمین حریف. ویتینیا، نوس و فابیان روئیز ریتم بازی را دست می‌گیرند و دمبله، کواراتسخلیا و دوئه سه‌گانه‌ای هستند که هر خط دفاعی را می‌کشند. نکته‌ای که لوئیس انریکه هم می‌داند: پاری در ۹ بازی اخیرش مقابل تیم‌های انگلیسی نباخته است. دو تیم تهاجمی، دو خط دفاع بالا و فضای زیاد پشت مدافعان؛ نتیجه‌اش بازی باز و پرگلی است که تقسیم امتیاز عادلانه‌ترین پایانش خواهد بود.